شاید درباره معمای معروف آلبرت انیشتین چیزهایی شنیده باشید.  در این معما چند گروه متغیر وجود دارد. برای حل معما،‌ لازم است که بتوانید گروه متغیر حیاتی را درست تشخیص داده و آن را نقطه شروع قرار دهید. پ. اگر روش درستی را بروید، در انتها به یکی دو مورد آزمون و خطا نیاز دارید تا به نتیجه نهایی برسید... لذت ببرید:  

طراح این معما آلبرت انیشتین بوده و به گفتهً خودش فقط  %2 از مردم دنیا می توانند این معما را حل کنند . هیچگونه کلک و حقه ای در این معما وجود ندارد و فقط منطق محض می تواند شما را به جواب برساند.

 (1)  در خیابانی 5 خانه در 5 رنگ متفاوت وجود دارد
 (2) در هر یک از این خانه ها یک نفر با ملیتی متفاوت از دیگران زندگی می کند
 (3) این 5 صاحبخانه هر کدام نوشیدنی متفاوت می نوشند ، سیگار متفاوت می کشند! ، و حیوان خانگی متفاوت نگهداری می کنند

سوال : کدامیک از آنها در خانه، ماهی نگه می دارد؟؟؟

راهنمایی

۱) مرد انگلیسی در خانه قرمز زندگی می کند.
۲) مرد سوئدی، یک سگ دارد.
۳) مرد دانمارکی چای می نوشد.
۴) خانه سبز رنگ در سمت چپ خانه سفید قرار دارد.
۵) صاحبخانه خانه سبز، قهوه می نوشد.
۶) شخصی که سیگار Pall Mall می کشد پرنده پرورش می دهد.
۷) صاحب خانه زرد، سیگار Dunhill می کشد.
۸) مردی که در خانه وسطی زندگی میکند، شیر می نوشد.
۹) مرد نروژی، در اولین خانه زندگی می کند.
۱۰) مردی که سیگار Blends می کشد در کنار مردی که گربه نگه می دارد زندگی می کند.
۱۱) مردی که اسب نگهداری می کند، کنار مردی که سیگار Dunhill می کشد زندگی می کند.
۱۲) مردی که سیگار Blue Master می کشد، آبجو می نوشد.
۱۳) مرد آلمانی سیگار Prince می کشد.
۱۴) مرد نروژی کنار خانه آبی زندگی می کند.
۱۵) مردی که سیگار Blends می کشد همسایه ای دارد که آب می نوشد
آلبرت انیشتین این معما را در قرن نوزدهم میلادی نوشت ، آیا شما می توانید جواب آنرا بدست آورید؟؟؟؟

سیل مشکین شهر امدادگران استان اردبیل را به تکاپو وا داشت امدادگران خود را به محل حادثه رساندن روستای موئیل اسیب دیده تر از دیگر روستاها بود ما نیز به این روستا اعزام شدیم در این روستا که آخرین روستا نزدیک کوه سبلان بود با مردمی مهربان ،ساده ،درد کشیده ،... روبرو شدیم محرومیت را در تک تک چهره های مردم روستا می شد دید  امدادگران تلاشگر و بی ریا دست به کار شدن تا مرحمی بر این دلهای زخم دیده بگذارند ...
خاطره های این حادثه برای من که تا هفتم کشته شدگان سیل موئیل در این روستا ماندم بسیار زیاد بود اما روز ششم حادثه را نمی توانم فراموش کنم فقط جنازه دو نفر ( پسری دو ساله ودختری چهارده ساله) پیدا نشده بود سگهای جسد یاب هم حتی نتوانسته بودن کاری بکنند یادم نیست ساعت چند بود که ناگهان مردی از پیدا شدن جنازه دختر 14 ساله در وسط روستا خبر داد که توسط بولدزرهای آوار بردار کشف شده بود وقتی ما بالایی سر جنازه رسیدیم ناگهان مردی بیل را بالای سر خود تکان داد و مردم را از دور ور جنازه دور کرد ما اولش خیلی ترسیدیم آقای دکتر---- مسئول ما در آن لحظه ما را به آرامش دعوت کرد و توضیحاتی از یکی ازاهالی روستا خواست مرد روستای گفت او یکی از نزدیکان جسد پیدا شده است واضافه کرد که آنها در روز اول سیل دختر 14 ساله دیگری که شبیهه دختر آنها بوده را دفن کردن اما با پیدا شدن این جسد به اشتباه خود پی برده و اینگونه عصبانی هستن بالاخره پزشک قانونی هم رسید وبعد از نبش قبر دختری که در اول به اشتباه دفن کرده بودن را شناسائی کرده و دختر دوم را نیز برای طی مراحل قانونی به بیمارستان اعزام کرد من نیز به اتفاق آقای دکتر---(مسئولمان )به طرف بیمارستان حرکت کردیم هنوز از روستا خارج نشده بودیم که مادر بیچاره آن دختر را دیدیم که فریاد زنان درحال دویدن بود ماشین ایستاد و او را هم سوار کرد مادر با فریادی که دلهای همه را می سوزاند از خدا شکایت می کرد نه من بلکه کلیه افرادی که در پشت ماشین سوار بودیم به جای اشکهای بی آب مادر اشک می ریختیم و او را تسکین می دادیم ولی ... مادری که هر چه اشک داشت در شش روز اول بر روی قبر دیگری ریخته بود در یک لحظه مادر مهربان که جسد دخترش را در آغوش داشت رو به من گفت پسرم گریه نکن ...
_________________
من یک امدادگرم در هر سنی و در هر شرایطی فرهاد شرف پور

جامعه ما چقدر بازلزله و مفهوم و خطرات آن آشنا هستند ؟ چرا ما از اينكه نام زلزله را در جامعه بياوريم وحشت داريم ؟ ولي زلزله هاي همچون زلزله بم برايمان مايه عبرت نيست ؟ بايد زير بنائي كاركرد و آموزش داد و ساختمانهايي كه مقاومت زلزله راندارند مقاوم نمود .
چرا کشور هايي مانند ژاپن امروزه از زلزله واهمه اي ندارند و زلزله برايشان عادي گرديده است . مگر نه اينكه ساختمانهاي مقاوم ومردمی آموزش ديده دارند ما هم اگر جاي آنها بوديم ترسي از زلزله نداشتيم امروزه كارشناسان ژاپني برايمان كارشناسي مي كنند كه در زلزله تهران چقدر آسيب پذير هستيم ؟ چند نفرمي ميرند ؟ چندنفر زخمي مي شوند ؟ و آيا مي شود اين فاجعه را تحمل كرد ؟ بعضي ها مي گويند كه ما هميشه بعد از حادثه به فكر جبران هستيم اما ما مي گوييم كه بعد از حادثه هم فكر جبران در كار نيست .
هر كس مي آيد از بي نظمي و ناهماهنگي در زلزله بم صحبت مي كند مگر نه اينكه ما خود را براي زلزله تهران آماده ميكنيم تهران كه صد برابر بم وسعت دارد سيصد برابر بم جمعيت دارد مركز اقتصادي برنامه ريزي ايران است همهي بزرگان و مسئولين كشور در آنجا زندگي مي كنند ما براي ززله ها بزرگتر از بم چه برنامه اي داريم ؟ و چه برنامه هايي مي توانيم داشته باشيم ، چرا بايد از واقعيت فراركرد وقت آن نرسيده كه عبذرت گرفته و بدانيم كه آنقدر ها هم كه رو امداد و نجات كشور حساب مي شد نيست ؟
مگر مسابقه ي نيروي امدادي است كه همه نيروهاي امدادي كشور در بم باشند بايد به جاي نيرو تجهيزات به ميدان آورد بايد برنامه ريزي و هماهنگي كرد بايد از تجربه هاي به دست آمده استفاده نمود نه اينكه افراد با تجربه در تهران بمانند و كاور پوشاني كه از امداد و نجات چيزي نمي دانند به ميدان عمل وارد گردن ؟
مگر بچه بازي ايست همه ي چشم دنيا به شهر ويران تاريخ مي نگريست نمايندگان كشور هاي اروپايي و پيشرفته نظاره گر فعاليت امداد و نجات بود چرا روسها جلوتر از ما در بم باشند ؟ چرا ما آنقدر نيروي آموزش نديده به بم اعزام كنيم كه نتوانيم شكم آنها را پر كنيم ؟ چرا روي حمايت رواني كمتر كار شده است ؟ چرا هنوز با ارتش و سپاه براي امداد و نجات هنوز هماهنگ نيستيم ؟ چرا به جاي بيست هزار چادر دويست هزار چادر پخش مي گردد ؟ و هنوز تعدادي از افراد آسيب ديده اسكان نيافته باشند .
اين همه لباس ، چراغ نفتي ، پتوي اهدائي حيف و ميل ميگردد . نمي دانم از كدامين ضعف هايمان بگويم ، البته قوتهايي هم و جود دارد ولي ما بايد ضعف هايمان را از بين ببريم تا امداد و نجات قوي و آماده داشته باشيم در هلال احمر و مدارس برنامه ريزي مي كنيم و مربيان امداد تدريس مي كنند اما وقتي زنگ زلزله زده مي شود انگار نه انگار كه آموزشي داده شده است و نتيجه آن اين مي شود كه 8000 دانش آموز در بم كشته مي شوند آيا در صورت رعايت نكات آموزشي از آمار آسيب ديدگان كاهش نمي يافت ؟ بايد آموزش مقابله با بلاي طبيعي را جدي گرفت چه آموزش براي عموم جامعه كه با حوادث مختلف برخورد كنند و هم براي امدادگران بعنوان فرشتگان نجات . اگر زلزله قابل پيش بيني نيست عواقب آن قابل پيش بيني است و ما الان ميبينيم كه 4 تريليون پول براي بازسازي بم نياز است . با توجه به اينكه آنهايي كه مردند زنده نخواهند شد و ارگ قديم ديگر بناي خشتي جهان نخواهد بود .
مگر مي شود با پول جاي انساني را پر كرد حالا ما بگوييم به افرادي كه يك نفر كشته دارند 5 ميليون ميدهيم و به افرادي كه 2 كشته دارند 8 ميليون ميدهيم به جاي اين ولخرجي ها بايد به آينده بيانديشيم كه ديگر حوادثي به اين گسترد گي ، بي برنامه گي و ناهماهنگي اتفاق نيفتد .
از امروز به فكر روزي باشيم كه باز فاجعه اي رخ خواهد داد و شايد ما يكي از آسيب ديدگان اين فاجعه باشيم انتظاري كه از مسئولان و امدادگران در اين موقعيت داريم چيست ؟
ايا نجات زن 97 ساله بعد از نه روز افتخاري دارد يا همين طور نجات مرد 57 ساله بعد از سيزده روز ، و آيا واقعا جمعيت هلال احمر ايران جزء 5 كشور قدرتمند جهان است پس واي به حال ديگر كشور ها .
نميدانيم تا كي از ضعف آموزش صحبت كنيم ؟
تا كي از ضعف مديريت بحران صحبت كنيم ؟
تا كي از ضعف ساختمانها صحبت كنيم ؟
تا كي از ضعف برنامه ريزي و ناهماهنگي صحبت كنيم ؟
هنوز وقت آن نرسيده است كه آموزش ها را قوي و عملي كنيم ؟ مديريت بحران خود را قوي تر كنيم ؟ ساختمان ها را ايمن و ناهماهنگي ها را با برنامه ريزي صحيح از بين ببريم ؟

  RSS